Verhalen

Ik maak verhalen. Verhalen om te reflecteren, verhalen om te verwerken, verhalen om te vertellen. Verhalen op papier, op een beeldscherm en op een podium.

Je kan me vragen om een verhaal voor je te maken. Hieronder staan enkele voorbeelden.

Andere voorbeelden van enkele opdrachten zijn (namen van personen werden op privacyredenen aangepast - klik op de titel om het verhaal te downloaden):

Ook voor privé-personen worden soms verhalen geschreven:

  • Milde zonnestralen (verhaal voor de uitvaart van een man die overleed na een periode van dementie - verteld vanuit standpunt familielid)
  • Een kopje en een schoteltje (verhaal voor de uitvaart van een vrouw die onverwacht overleed - verteld vanuit standpunt van een zoon)

Een bijzondere reeks zijn de verhalen van de "Appelboom" (klik op appelboom).

  • Met een t-shirt de w…
    November weet geen blijf met haar mist. Haar kleed, dat anders altijd weemoed drapeert over de velden, is te warm en dus uitgebleven. Zoals die winterjas waarvan de kapstok zich ook al afvroeg wanneer die zou gaan werken. De samenleving gaat in t-shirt de winter in. Het klimaat lijkt in staking, verward en zoals alle stakers niet wetend welke eis er nu op tafel moet gelegd worden. Hitte, zondvloed of droogte? Het werd allemaal al geprobeerd. Het is te warm en te koud tegelijkertijd. Voor wie tegen een bal trapt en zeker voor wie karton neemt voor een deken. Het is het tijdperk van de vingers, …
  • Nergens onderweg
    Hij wandelt de wandeling der zorgeloosheid. Een wandeling die we allemaal soms en vooral veel te weinig maken. Nochtans was zijn weg niet zonder hindernissen. Uit een oorlog komen zonder huis, zonder middelen, met enkel de kleren die hij aanhad. Aankomen in een land dat het zijne niet was. Dat was lang voor hij zijn wandeling der zorgeloosheid liep. Nu is het zondag. Dan is zorgeloosheid toegelaten, verplicht zelfs, als gebod, of eerder verbod (in Deuteronomium 5:7-21 voor wie het wil nalezen). Nadat die andere negen eerst nog eens werden opgefrist in de ochtendmis. Daar ging hij steevast …
  • Over hagen en struik…
    Dag Meisje van de Appelboom,   Ik schrijf je zoals elk jaar met dat gevoel van zacht verdriet waarvoor ik zo moeilijk woorden vind. Hoe graag had ik je nooit geschreven, omdat je dan je leven zou leiden. Hoe graag laat ik me ook door jou inspireren, over hoe je je weg hebt afgelegd, met die diepe dankbaarheid die niet te peilen valt. Het zijn jouw woorden: dank u. We hebben ze nodig, jouw woorden, nu we vertoeven in een tijd waar dankbaarheid verdrukt wordt door schrik. Schrik voor de ander onder sombere wolken. Jij herinnert me eraan dat die schrik slechts een te hoog opgeschoten struik …