Meningen

Op deze pagina vindt u observaties en commentaren op het dagelijks leven die niet in een verhalende vorm worden gebracht, maar eerder als een essay, in de letterlijke zin van het woord: een poging, een probeersel zoals De Montaigne placht te zeggen. Soms twijfel ik bij een publicatie of het nu een verhaal dan wel een essay is. In dergelijk geval staat ze op beide pagina's.

Verder schreef ik ook een boekje in deze stijl (waar evenwel ook verhalen in voorkomen):

De Kikker en de Oceaan (uitgegeven in 2009 door Academia Press in Gent - klik op titel om te downloaden)

  • Ballencrisis
    Het crisisoverleg had plaats gevonden. Het resultaat was enigszins verrassend maar voelde vooral als omslachtig, onpraktisch, te weinig verfijnd en haar-doel-voorbij-schietend aan. En allemaal omdat die ene regel als een heilig huis moest blijven rechtstaan. Een kathedraal van een principe zeg maar. Als het ware in steen gebeiteld als was het een elfde gebod. Afstand houden. Minstens een halve meter. Het klonk eenvoudig en duidelijk. Maar praktisch was het niet. Hoe kon je nu als kerstbal een halve meter afstand houden van de andere ballen? Dat was toch onmogelijk! Zo was het overleg van het …
  • De leraar komt als de leerling klaar is
    “Wat ik geleerd had?” vroeg hij dit keer. Ik gaf geen spontaan antwoord. Anderen stonden in de rij om hem hun wijsheid te geven. Een rij voor een camera, die middels enkele vragen vastlegde hoe elke aanwezige was omgegaan met de coronacrisis tot heden. En vooral, wat ze geleerd hadden tijdens die periode. Zessenveertig waren het er. Zessenveertig genodigden die zich op veilige afstand van elkaar hadden verzameld in het bezoekerscentrum van het Vlaams Parlement om de lancering van zijn boek bij te wonen. Mijn schroom om voor een camera te praten haalde het van mijn ijdelheid om in beeld te …
  • Citroenschrijfje
    “Of we nog leren?” vroeg hij. Hij vroeg het niet aan mij persoonlijk. Hij vroeg het aan ons allemaal. Hij vroeg het aan de samenleving. “Leert de samenleving?” Hij oogde enigszins vermoeid. Dat heb je als je dergelijke vragen stelt, dacht ik. Mijn intuïtieve antwoord was “ja”. We leren. De samenleving leert. We wisten allebei dat intuïtie niet bestaat. Het is gewoon “snel herkennen”. We hadden allebei Daniel Kahneman gelezen. Het was één van de dingen die ons verbond. We lazen dezelfde auteurs. Het streelde mijn ijdelheid. Dat ik dezelfde boeken las als de professor. Ik besefte pas veel later …