Ik maak en vertel verhalen.

Ik geef ook advies. Wil je weten wat ik voor je kan betekenen, lees hier meer.

Lees je gewoon graag verhalen? Ontdek ze hier.

Bedankt voor je bezoek.

Word een betrokken lezer

en steun het maken van verhalen

Meest recente verhalen

  • 3. Thisbe
    Thisbe woonde op de bovenste verdieping van het gebouw dat voor mij symbool stond voor de zoo die het leven is. Drie mensen, zo verschillend en zo gelijk. Opgesloten in het beeld dat ze zich onbewust van hun leven gevormd hadden, hun vrijheid begrensd door hun door levenservaring afgestompte verbeeldingskracht. Opgesloten en hoe kan het ook anders, drek producerend. De bewoonster, die mijns inziens nog het meest de vrijheid kon zien, was Thisbe. Misschien kwam het doordat ze op de zolder woonde. De bovenste verdieping was immers een grote zolder die omgebouwd was tot studio. Daar woonde ze …
  • 2. Herse
    Herse gaf de indruk een ernstige dame te zijn. Ze sprak zeer verzorgd, soms iets te afgemeten, maar dat kon komen omdat ze haar woorden steeds volledig uitsprak, inclusief de laatste medeklinker. Dat hoorde je niet zo vaak. Ik apprecieerde die volledige uitspraak wel. Ik hield zelf ook van een keurige wereld. Schroevendraaiers en tangen steeds op dezelfde plek in mijn werktas, altijd op slot voor ik vertrok. Afgewerkt en compleet. Zoals de woorden van Herse. Het beeldscherm van haar computer toonde moeilijke teksten en cijfers in een vakjargon dat ik bij een passerende oogopslag niet begreep. …
  • 1. Mercurius
    Ik leerde Mercurius kennen toen hij pas enkele dagen het gelijkvloerse appartement van het huis had betrokken. Ik kwam net de trap af van een herstelling bij Herse. Op dat ogenblik kwam Mercurius binnen. Hij bekeek mij met zijn onschuldige blik waarachter, zou later blijken, toch veel schuld achter schuil ging. We knikten. Hij toonde voor het eerst zijn brede glimlach. “Goeie avond”, zei hij, met de klemtoon op goeie, iets hoger qua toonhoogte ook. Waardoor je zou vermoeden dat het ook een goede dag voor hem zal geweest zijn. “Goeie avond”, herhaalde ik droog, vermoedelijk geïntimideerd door …

Meest recente meningen

  • Ze loopt
    Langzaam trok hij zich op gang. Het startschot was gegeven, de knop ingedrukt. Met een zacht gezoem ging hij aan de slag. Acht en een half uur lang. Dat wist hij. Dat was zijn taak. Rollen. Haar voeten opvangen terwijl ze een bovenaards wereldrecord te lijf ging. De loopband. Trouwe metgezel voor de atleet die eenzaam in zijn kelder traint voor die volgende wedstrijd. Trouwe metgezel voor diegene die volhardend revalideert en opnieuw leert stappen. Discreet en op de achtergrond. Onder de voeten van wie hem nodig heeft. Vandaag was een bijzondere dag. Hij mocht deelnemen aan een wereldrecord. …
  • Ballencrisis
    Het crisisoverleg had plaats gevonden. Het resultaat was enigszins verrassend maar voelde vooral als omslachtig, onpraktisch, te weinig verfijnd en haar-doel-voorbij-schietend aan. En allemaal omdat die ene regel als een heilig huis moest blijven rechtstaan. Een kathedraal van een principe zeg maar. Als het ware in steen gebeiteld als was het een elfde gebod. Afstand houden. Minstens een halve meter. Het klonk eenvoudig en duidelijk. Maar praktisch was het niet. Hoe kon je nu als kerstbal een halve meter afstand houden van de andere ballen? Dat was toch onmogelijk! Zo was het overleg van het …
  • De leraar komt als de leerling klaar is
    “Wat ik geleerd had?” vroeg hij dit keer. Ik gaf geen spontaan antwoord. Anderen stonden in de rij om hem hun wijsheid te geven. Een rij voor een camera, die middels enkele vragen vastlegde hoe elke aanwezige was omgegaan met de coronacrisis tot heden. En vooral, wat ze geleerd hadden tijdens die periode. Zessenveertig waren het er. Zessenveertig genodigden die zich op veilige afstand van elkaar hadden verzameld in het bezoekerscentrum van het Vlaams Parlement om de lancering van zijn boek bij te wonen. Mijn schroom om voor een camera te praten haalde het van mijn ijdelheid om in beeld te …