Ik maak verhalen, op papier en op een podium? Ontdek ze hier.

Ik adviseer ondernemers en ondernemingen rond motivatie en innovatie. Wil je weten wat ik voor je kan betekenen, lees hier meer.

Bedankt voor je bezoek.

 

ps: wie mij kent als "speelhoutmaker", hier meer.

Meest recente verhalen

  • Rigoureus
    Hij was alleen. En hoewel hij vaker alleen was dan men dacht, zag hij er altijd wat verlaten uit als er niemand bij hem was.  Hij, rustgevend zowel als broeierig, koud zowel als heet, maar altijd bemind. Hij luisterde met eeuwig geduld, voelde met zijn alles omvattende streling. Gaf troost en verlichte wie hem opzocht, letterlijk. Hij kende al hun geheimen, hun meest intieme gevoelens. Ze vertrouwden hem alles toe. Hij was discreet. Zweeg altijd. Kabbelde hooguit eens. Gaf alle ruimte aan wie hem opzocht. Zijn beloning was hun vertrouwen. Hij was steeds getuige op de eerste rij. Als ze …
  • Badmeester
    Een zwarte spiegel strekte zich voor haar uit. Glad, zwart en oneindig lang, langs alle kanten. Zo stelde ze het zich voor. “Zo voel ik me”, dacht ze. Als een zwarte spiegel. Nutteloos in haar betekenis. Een spiegel die niets weerkaatst heeft geen rol te vervullen. In de nacht is het beeld van de dag afwezig. Ze voelde zich in haar nacht, met merries en al. Ze zat aan de vijver waar ze anders zo graag in zwom. Het vertrouwde water dat haar en haar zorgen optilde, de rivierplanten die haar wonden balsemden. Wat verderop smeulde het vuur van het kamp nog na. Restant van de verhitte gesprekken …
  • Witter
    Met de ogen dicht zat hij achter de piano. Het orkest speelde zijn muziek. Bach keek toe. Hij had het lied geschreven op zijn drieëntwintigste maar nu pas begreep hij wat hij toen had neergepend, vierenvijftig jaar later. Grijs haar, witte baard. Zijn uitvoering dreef op de werkelijkheid van zijn ervaring. Hij wist dat het publiek hem zou volgen, maar eigenlijk kon het hem niet schelen. Hij zong en speelde, voor zichzelf en voor het lied. Maar ook voor haar. Dat dacht ze toch. Ze zat op het gras van de tuin waar hij mocht zingen. Amper tien meter verwijderd. Ze kon het zweet zien dat zich op …

Meest recente meningen

  • Wonderboy
    Te laat kwam hij de studio binnengestormd. De presentator had net een nummer aangekondigd en verteld dat zijn gast wat vertraging had. Dat had hij nog gehoord op zijn autoradio. Normaal zou hij zich hierin druk gemaakt hebben. Nu lachte hij breeduit. Zelfs ontspannen, hoewel je toch de stress van het hollen door de gang op zijn gezicht kon zien. Zijn ademhaling was nog niet klaar om het interview dat zou volgen, te dragen. Gelukkig was het een lang lied. “Bedankt dat je er toch geraakte”, zei de presentator tegen zijn gast. “Sorry”, zei hij. Met de gekende professionele souplesse …
  • Ze loopt
    Langzaam trok hij zich op gang. Het startschot was gegeven, de knop ingedrukt. Met een zacht gezoem ging hij aan de slag. Acht en een half uur lang. Dat wist hij. Dat was zijn taak. Rollen. Haar voeten opvangen terwijl ze een bovenaards wereldrecord te lijf ging. De loopband. Trouwe metgezel voor de atleet die eenzaam in zijn kelder traint voor die volgende wedstrijd. Trouwe metgezel voor diegene die volhardend revalideert en opnieuw leert stappen. Discreet en op de achtergrond. Onder de voeten van wie hem nodig heeft. Vandaag was een bijzondere dag. Hij mocht deelnemen aan een wereldrecord. …
  • Ballencrisis
    Het crisisoverleg had plaats gevonden. Het resultaat was enigszins verrassend maar voelde vooral als omslachtig, onpraktisch, te weinig verfijnd en haar-doel-voorbij-schietend aan. En allemaal omdat die ene regel als een heilig huis moest blijven rechtstaan. Een kathedraal van een principe zeg maar. Als het ware in steen gebeiteld als was het een elfde gebod. Afstand houden. Minstens een halve meter. Het klonk eenvoudig en duidelijk. Maar praktisch was het niet. Hoe kon je nu als kerstbal een halve meter afstand houden van de andere ballen? Dat was toch onmogelijk! Zo was het overleg van het …