Ik maak verhalen, op papier en op een podium? Ontdek ze hier.

Bedankt voor je bezoek.

 

ps: wie mij kent als "speelhoutmaker", hier meer.

pps: wie zich afvraagt of ik ook niets te maken heb met telefonie, camerabewaking of netwerken, hier vind je hetgeen ik momenteel nog aanbied.

Meest recente verhalen

  • Vanzelf zo
    “Wil jij in mijn plaats slapen?” vroeg ze hem met de ernst van de werkelijkheid. Ze had zo veel te doen en ze had zo weinig tijd. Ze had zoveel gezien, dat zij nu in het donker, haar ogen niet kon sluiten[1]. Haar honger naar de wereld was gulzig. “Als ik dan ook je dromen mag dromen”, antwoordde hij. Stilte. Zijn antwoord verraste haar. Doorgaans was hij immers diegene die nuchter bleef in alle omstandigheden. Hij wist dat ze droomde van andere werelden. Plekken waar ze de harmonie zou vinden die bij haar paste. Wijds en toch geborgen. Vrij en toch verankerd. Haar eeuwige zoektocht. En ook …
  • Wissels
    Glunderend keek het kleine meisje naar de opa. Verwonderd keek de opa naar de appel. De appel keek niet terug. Die was net het slachtoffer geworden van een dissectie. Doormidden gesneden zoals een goochelaar zijn assistente doormidden zaagt. De goochelaar was het meisje. Want die beweerde dat er een ster in die appel zat. En waarachtig, nadat de opa de appel doormidden had gesneden, verscheen de ster. Een afdruk van het klokhuis zoals hij die nog nooit had gezien. Terwijl hij al zeventig jaar appels at. “Het geheim van de appel”, zei ze samenzweerderig. Hij lachte. Nooit te oud om bij te …
  • Levenslied
    De tekenares tovert het lied van de stilte tevoorschijn in een stoet van prenten. Het lied van de stilte, gespeeld door de fanfare van de afwezigen. Vooraan lopen de buidelwolf, de mammoet en de dodo. Prehistorische Bremer straatmuzikanten. Uitgestorven. De stoet is lang. Langer dan alle potloden van de tekenares achter elkaar gelegd. Zoveel afwezigen dat je het einde van rij niet ziet. Diegenen die helemaal achteraan lopen, zijn de vergeten afwezigen. Die kan je haast niet zien. Maar ze spelen wel allemaal muziek. De soundtrack van hun leven.   In Kunming startten deze week virtueel …

Meest recente meningen

  • Levenslied
    De tekenares tovert het lied van de stilte tevoorschijn in een stoet van prenten. Het lied van de stilte, gespeeld door de fanfare van de afwezigen. Vooraan lopen de buidelwolf, de mammoet en de dodo. Prehistorische Bremer straatmuzikanten. Uitgestorven. De stoet is lang. Langer dan alle potloden van de tekenares achter elkaar gelegd. Zoveel afwezigen dat je het einde van rij niet ziet. Diegenen die helemaal achteraan lopen, zijn de vergeten afwezigen. Die kan je haast niet zien. Maar ze spelen wel allemaal muziek. De soundtrack van hun leven.   In Kunming startten deze week virtueel …
  • Eden
    Ze zei dat ze meer kreeg dan ze verdiende. Hij keek op en vond dat ze geen gelijk had. “Ik geloof niet in de voorwaardelijkheid van het verdienen”, zei hij. Hij sprak haar niet graag tegen maar deed het toch. Verdienen is een begrip van de door schuld doortrokken Westerling. Eerst de arbeid, dan het feest. Eerst de boete, dan de hemel. Hij werd er opstandig van. Wie had ooit die appel bedacht? Hij zag haar lopen, in die tuin. Immer sierlijk. Krijgen was voor hem onvoorwaardelijk geven. Wie iets krijgt, kan nooit iets teveel krijgen. En als je denkt dat je teveel gaf, dan gaf je wellicht te …
  • Daarom
    “Waarom?” vroeg ze hem in het maanlicht van de nacht. Een zachte maar koude bries trok door de zwarte struiken en door zijn gedachten. “Waarom wil je het doen?” “Daarom”, wou hij antwoorden, en hoewel hij het meende, vond hij het antwoord te kinderlijk klinkend voor wat hij bedoelde. “Ze zullen het je vragen”, ging ze verder. Hij vroeg zich af of ze de achterdocht, die ze suggereerde, ook deelde. “Gewoon”, zei hij dan maar, en ook dat antwoord klopte maar dekte het belang van zijn visie niet. Voor hem was zijn handelen ‘gewoon’. Een evidentie. “Niet alles heeft een reden”, zei hij, “een …