Ik maak en vertel verhalen.

Ik geef ook advies. Wil je weten wat ik voor je kan betekenen, lees hier meer.

Lees je gewoon graag verhalen? Ontdek ze hier.

Bedankt voor je bezoek.

Word een betrokken lezer

en steun het maken van verhalen

Meest recente verhalen

  • Ballencrisis
    Het crisisoverleg had plaats gevonden. Het resultaat was enigszins verrassend maar voelde vooral als omslachtig, onpraktisch, te weinig verfijnd en haar-doel-voorbij-schietend aan. En allemaal omdat die ene regel als een heilig huis moest blijven rechtstaan. Een kathedraal van een principe zeg maar. Als het ware in steen gebeiteld als was het een elfde gebod. Afstand houden. Minstens een halve meter. Het klonk eenvoudig en duidelijk. Maar praktisch was het niet. Hoe kon je nu als kerstbal een halve meter afstand houden van de andere ballen? Dat was toch onmogelijk! Zo was het overleg van het …
  • Plat: getuigenis van…
    “Ik ben wie ik ben, Ik kan wat ik kan en wat ik niet kan, kan ik nog leren”. Het is haar credo, vertelt ze me tijdens ons gesprek. Zelden hoorde ik, gebracht door een milde, innemende stem, zo’n heldere beschrijving van wat een mens is. Aan het woord is Sylvie De Baerdemaeker, kinesiste in het woonzorgcentrum Vijvens in Kruisem, meer specifiek de vestiging Sint-Petrus, en covid-19-patiënt. Besmet, hoewel ze met de grootste voorzorg haar job aan het uitvoeren was. Of eerder haar roeping, zou ik leren. We bellen met elkaar omdat ze bereid is haar getuigenis van wat haar overkwam met me te …
  • Witte wolken en een …
    “En plots zag ik enkele schoorstenen en de wolken die erachter voorbij schoven. Dat was hoe ik de wereld terug ontdekte”. Dat zei hij tegen mij met een zachte stem die toch doordrenkt was van belang. De wolken van de wereld opnieuw voor de eerste keer zien. De eerste keer. Ervaren dat je er bent. Het was het enige dat hij kon. De wolken zien. En de schoorstenen, een baken in zijn beperkte landschap. Een referentiepunt dat voor altijd in zijn geheugen zou gegrift zijn. Hij kon niet bewegen. Enkel kijken vanuit een bed. Hij werd wakker uit een coma die vijf weken had geduurd. Hij was één van de …

Geschiedenis van de onbereikbaarheid

Ontdek de nieuwe reeks

Meest recente meningen

  • Ballencrisis
    Het crisisoverleg had plaats gevonden. Het resultaat was enigszins verrassend maar voelde vooral als omslachtig, onpraktisch, te weinig verfijnd en haar-doel-voorbij-schietend aan. En allemaal omdat die ene regel als een heilig huis moest blijven rechtstaan. Een kathedraal van een principe zeg maar. Als het ware in steen gebeiteld als was het een elfde gebod. Afstand houden. Minstens een halve meter. Het klonk eenvoudig en duidelijk. Maar praktisch was het niet. Hoe kon je nu als kerstbal een halve meter afstand houden van de andere ballen? Dat was toch onmogelijk! Zo was het overleg van het …
  • De leraar komt als de leerling klaar is
    “Wat ik geleerd had?” vroeg hij dit keer. Ik gaf geen spontaan antwoord. Anderen stonden in de rij om hem hun wijsheid te geven. Een rij voor een camera, die middels enkele vragen vastlegde hoe elke aanwezige was omgegaan met de coronacrisis tot heden. En vooral, wat ze geleerd hadden tijdens die periode. Zessenveertig waren het er. Zessenveertig genodigden die zich op veilige afstand van elkaar hadden verzameld in het bezoekerscentrum van het Vlaams Parlement om de lancering van zijn boek bij te wonen. Mijn schroom om voor een camera te praten haalde het van mijn ijdelheid om in beeld te …
  • Citroenschrijfje
    “Of we nog leren?” vroeg hij. Hij vroeg het niet aan mij persoonlijk. Hij vroeg het aan ons allemaal. Hij vroeg het aan de samenleving. “Leert de samenleving?” Hij oogde enigszins vermoeid. Dat heb je als je dergelijke vragen stelt, dacht ik. Mijn intuïtieve antwoord was “ja”. We leren. De samenleving leert. We wisten allebei dat intuïtie niet bestaat. Het is gewoon “snel herkennen”. We hadden allebei Daniel Kahneman gelezen. Het was één van de dingen die ons verbond. We lazen dezelfde auteurs. Het streelde mijn ijdelheid. Dat ik dezelfde boeken las als de professor. Ik besefte pas veel later …