Loading...
Appelboom

Brief van een appelboom aan een meisje

Dag Meisje,

Het is de eerste keer dat ik je schrijf terwijl jij al drie jaar in mijn omgeving vertoeft. Zittend in de schaduw van mijn bladerdak. Wie jou zoekt, vindt je in de vruchten die aan mijn takken hangen. Het zijn er niet zoveel dit jaar. Appelbomen hebben zo hun cycli. En dit is er zo één, een fase waarbij mijn levensenergie zich niet in appels heeft vertaald. Er hangen er maar enkele. Dit betekent niet dat ik niet vol leven zit. Integendeel, dit jaar wordt de boom in mij sterker. De vruchten komen later.

Zo kijk ik ook naar jou en zie ik je sterker worden onder mijn boom. Geen vruchten meer, die tijd is voorbij, maar energie die je van binnen sterker maakt. Energie, die iedereen die naar je kijkt, versterkt. Want dat is waar jij groeit. In de toeschouwers die naar ons kijken, die naar jou kijken. Het meisje onder de appelboom. Elk jaar opnieuw kijkt iedereen naar de oogst die aan mijn takken verwacht wordt. En elk jaar zien ze jou. Elk jaar opnieuw.

O ja, elk jaar missen ze jouw oogst, jouw vruchten, die niet meer aan de takken hangen. Elk jaar is er verdriet. Een verdriet voor wat er niet is en voor de nog altijd aanwezige machteloosheid om het niet te kunnen omkeren. Jij bent geen appelboom die zijn groei van binnen afwisselt met een groei aan vruchten. Jij bent het meisje dat onder mijn bladerdak zit zoals een monnik op zijn berg.

En zoals dat bij monniken gebeurt, komen ze graag naar je toe, ook al is de weg moeilijk. Dan komen ze bij je zitten, onder de schaduw van mijn bladerdak. Naast jou. En kijken ze over het landschap.

Het geeft mij zin om hier te staan. Om jou en je bezoekers de luwte te verschaffen, die op zo’n momenten nodig is. De luwte die de tijd vertraagt. Als de tijd vertraagt, dan heb je meer tijd.

Jij helpt mij om een appelboom te zijn. Ik wou je dat even laten weten.

 

Veel liefs,

Jouw appelboom

One comment
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *