Appelboom

De "Appelboom"-verhalen gaan over moed, hoop en liefde.

In 2016 werd ik gevraagd om  een DVD te maken voor een meisje van 11 dat terminaal ziek was. Op de DVD zouden we de moppen van haar leraar zetten. De andere kinderen in de klas wilden immers niet dat het meisje al die fijne grappen zou missen als ze ziek in bed lag. De opnames waren bevreemdend en de grappen kregen een nieuwe betekenis. Ik kon erna niet anders dan denken aan het meisje. Ik schreef een eerste verhaal waarin ik de energie van het kind wou vatten, ook al was ze heel ziek. Ik gebruikte een appelboom uit mijn tuin als metafoor.

Enkele weken later stierf het meisje en was ik onverwacht opnieuw nauw betrokken, nu bij de organisatie van de uitvaart. Na afloop maakte ik kennis met de ouders en ik vernam dat het meisje een onvervuld plan had om een appelboom in haar tuin te planten. Mijn verhaaltje kreeg plots een nieuwe dimensie. Onbedoeld smeedde het verhaal een band met het gezin.

Enkele maanden later schreef ik een vervolg op mijn eerste tekst. Een jaar later, rond de datum van het overlijden van het meisje, schreef ik opnieuw een verhaal over de appelboom en het jaar nadien weer. Sindsdien komt er elk jaar een appelboomverhaal bij.

De appelboom-verhalen zijn een jaarlijkse herinnering aan het meisje, dat ik nooit persoonlijk ontmoette. Ze zijn ook een ode aan moed, hoop en liefde, zoals het meisje die kende in die laatste maanden van haar leven. Iets wat we allemaal af en toe nodig hebben.