Ik maak en vertel verhalen.

Ik geef ook advies. Wil je weten wat ik voor je kan betekenen, lees hier meer.

Lees je gewoon graag verhalen? Ontdek ze hier.

Bedankt voor je bezoek.

Word een betrokken lezer

en steun het maken van verhalen

Meest recente verhalen

  • X
    Ze sluit steevast met een x haar berichten af. Eén letter, die veel waarde heeft. Dat weet ze van Scrabble. Een letter die een kus moet voorstellen en die het beter doet dat dan de vele emoji-versies waar er de eeuwige twijfel is welke je moet kiezen om de gepaste nuance weer te geven. Te afstandelijk? Te vrijpostig? Te enthousiast? Te sober? x. Twee strepen door elkaar. In balans. Symmetrisch. Hij kijkt naar haar x en stuurt er eentje te terug. Hij doet zelfs moeite om er een kleine x van te maken. Geen grote, die de spellingcorrector voorstelt. Die grote is te dominant. Een kleine is beter …
  • De dans van de wijze…
    De wijzers van de klok voeren de enige dans uit die ze kennen. Het meisje kijkt naar de klok. Hoe vaker ze kijkt, hoe trager de wijzers lijken te bewegen. Hoe langzamer de dans. Hoe langzamer de tijd. Vertraagde tijd. De jongen kijkt naar de wijzers van de klok en ziet het meisje. Haar gelaat, haar blik, haar mond. Waar onderkoelde humor uit komt. Vaak onbedoeld. Omdat ze zegt wat is. Zonder complexiteit. Ze zegt de dingen die ze ziet. Pijnlijk echt maar zo accuraat dat het grappig klinkt. Dat had ze lang geleden al tegen hem gezegd. Dat ze de dingen onomwonden zegt. Dat ze er niet aan kan …
  • Geschiedenis van de …
    Voorwoord Dit is een geschiedenis over onbereikbaarheid. Onbereikbaarheid is iets dat we allemaal wel begrijpen maar we beseffen de pijn ervan niet vooraleer we erin terecht komen. Het is een emotie die je herkent maar niet kan voorvoelen. Mocht je ze kunnen voorvoelen, dan zou je er alles aandoen om ze te verhinderen. Maar zoals dat gaat met emoties, je kan ze niet bedwingen. Toch niet als ze echt zijn. En deze emoties waren echt. Zo echt als de tranen op haar wang. Zo echt als de pijnscheut in zijn maag. Want om de geschiedenis van onbereikbaarheid te vertellen, gebruik ik een …

Geschiedenis van de onbereikbaarheid

Ontdek de nieuwe reeks

Meest recente meningen

  • Een naakte vrouw kijkt me aan
    Schoenenverkopers Uit nieuwsgierigheid en omdat ik verhalenmaker ben, bouw ik de wereld van de laat-negentiende eeuw verder op. Ik wil onderzoeken welke ideeën, volgens dewelke we onze samenleving organiseren, er nog allemaal ontstonden. Eentje is zo sterk aanwezig dat we ze niet eens meer zien, ook al worden we er permanent ongevraagd mee geconfronteerd. En wat meer is, velen onder ons willen die confrontatie niet eens. Laat ons het podium van de negentiende eeuw reconstrueren. Er staan dus stoommachines op de scène. Centraal en met vele draden en riemen eraan. Die verwijzen naar de grote …
  • Over tuinmannen
    Over de ervaring Wie kijkt naar werk weet niet wat werken is. Het is een boutade die, zoals dat hoort bij boutades, geworteld is in de waarheid. Als jij kijkt naar iemand die een put graaft, dan kan je niet ervaren hoe hard de ondergrond aanvoelt waarin je moet scheppen en hoe zwaar de schop is, ook al weet je dat ze optimaal 9,7kg moet wegen. Je kan wel inschatten dat je na enige tijd moe zult worden en dat je, afhankelijk van de omgevingstemperatuur, wellicht op een bepaald ogenblik dorst zult krijgen. Echt zelf het labeur ervaren, blijft een verrassing zoals deze die je overkomt de dag dat …
  • DEEL1: denken en doen
    Stoomtreinen en modems 1856. Hier begint ons verhaal. Voor het gemak van het verhaal schrijf ik de wijze waarop wij vandaag samenleven toe aan de geboorte van één persoon. Dat klopt natuurlijk niet helemaal. De baby, die straks op de volgende bladzijden (niet kijken) geboren wordt, is natuurlijk niet eigenhandig verantwoordelijk voor alle ellende die er wereldwijd na zijn geboorte kwam. Hij was ook maar een kind van zijn tijd en heeft gehandeld overeenkomstig de wereld waar hij in zat. Maar ik denk dat hij toch wel wat boter op het hoofd heeft, ook al had hij het niet zo bedoeld. Kijk, dit …