Twee vuilnisophalers doen hun wekelijkse ronde. Op het dashboard ligt een kaartje, ooit gevonden in een doos vol oude liefdesfoto's. Twee zeehonden. Eén zin: "c'est beau l'amour." Iemand gooide het weg. Iemand anders raapte het op.
Bevroren Tijd vertrekt van die zeehonden en de foto's, en zoekt wat erachter zit. Wat blijft er van de liefde over, als je haar van al haar uiterlijke vormen ontdoet?
Liefde kiemt met een stormachtige drang — en verstart dan. Eén vorm, min of meer voor altijd. Verder groeien kan nog, maar alleen naar binnen, in de diepte. Aan de oppervlakte, waar de zuurstof zit, mag niets meer bewegen. Bonsai van de liefde? Vasthouden in een esthetische vorm? Of blijft ze de oppervlakte bereiken? De golven van de zee maken?
Bevroren Tijd stelt die vraag.
Meer info over de theatervoorstelling vind je weldra hier.
Interesse in Bevroren Tijd?