Dag Meisje van de Appelboom,
Hier ben ik weer. Een jaar ging opnieuw voorbij. Zo zeggen we dat omdat we aan de tijd een richting hebben gegeven; terwijl de mooiste tijd geen richting heeft. Ze is gewoon. Zoals jij. Jij bent. Ook al ben je er niet en kan ik je niet aanraken. Maar wel zien. Niet met mijn ogen. Niet ruiken, niet voelen, met mijn handen. Zintuigen hebben geen zin om te zien en te voelen met je hart.
Je dierbaren voelen je met hun hart en met hen, ook ik. Nu en tegelijkertijd, altijd. Jouw boom bezorgt opnieuw de appels. Die hingen er vorig jaar ook. Zelfs de vogels weten het. Ze wachten tot de wind er weer één heeft geplukt. Ook zij kennen geen richting. Ze zijn hier nu zoals de vorige keer.
Op weg naar dat plekje onder jouw boom vroeg ik me af waarover ik zou schrijven. De schroom die ik vorig jaar niet voelde, was er terug. Met zachte tred benaderde ik de boom die we delen. Tread Softly, because you are stepping on my dreams, is de instructie die in mij sinds lang gegraveerd zit. Ik kon niet alleen komen, maar bracht mijn held mee, die mij troost en iedere keer opnieuw vertelt waar het om gaat – ik zet zijn liedje hier onderaan jouw brief. En dan viel het me in: ik schrijf al die jaren bij de appelboom over het leven. Het leven waarvan ik lang dacht dat ze met jou vertrok, maar nu pas begrijp dat ze met jou is gebleven. Anders dan we verwacht hadden, maar niettemin leven. Aanwezig, in mij, in je familie en in je vriendjes. Immer. Een stukje van jou dat blijft. Omdat het echte leven geen richting heeft.
Ik zou je kunnen vertellen dat ver weg van de boom, men de richting kwijt is. Dat de aarde zich zorgen maakt om de wereld, die haar strepen als voren diep in de grond trekt. Ik zou je kunnen vertellen dat intelligentie ons schrik aanjaagt, omdat ze niet alleen meer van ons komt. En dan zou ik ontdekken wat ik al wist. Als ik zeg dat de mooiste dingen geen richting hebben, dan zeg ik wat jij me hebt geleerd. Omdat niet het vertellen maar het luisteren de wijsheid laat groeien. Jouw eeuwige luisteren brengt de wijsheid die we nodig hebben om morgen opnieuw die ballon op te laten en te lachen bij het zien van haar vlucht. Je leeft. Al die jaren, zonder richting.
De zon gaat op, de zon gaat onder. De zon gaat op, en lacht aan je ruit.
Laten we samen luisteren naar mijn held. De ogen dicht omdat we zien met ons hart. De tijd stil. Ik denk dat je hem ook fijn zal vinden.
Tot volgend jaar.