Op deze pagina vind je verhalen die ik regelmatig via een nieuwsbrief publiceer.

Daarnaast schrijf ik verhalen in opdracht. Een bijzondere reeks zijn de verhalen van de "Appelboom" (klik op appelboom).

Andere voorbeelden van enkele opdrachten zijn (namen van personen werden op privacyredenen aangepast - klik op de titel om het verhaal te downloaden):

  • Milde zonnestralen (verhaal voor de uitvaart van een man die overleed na een periode van dementie - verteld vanuit standpunt familielid)
  • Een kopje en een schoteltje (verhaal voor de uitvaart van een vrouw die onverwacht overleed - verteld vanuit standpunt van zoon)
  • Laten we voortdoen (boekje met 10 verhalen geschreven voor Janssen Pharmaceutica, als eerbetoon aan de stichter dr. Paul Janssen.)
  • De Kracht van ontmoetingen (verhalenbundel, uitgegeven in eigen beheer als bijlage van het alumnimagazine van de Vlerickschool, met als rode draad "aandacht voor medewerkers")

Verhalen

  • Kleurpotloodtekenaar…
    Soms, heel soms, kom je ze tegen. Ze zijn altijd in de minderheid. En toch zal je ze zien. Ze waren je wel al opgevallen, maar het duurt meestal even voor je door hebt wie ze zijn. Ze vallen op. Soms door hun looks, maar altijd door hun handelingen. Hun denken. Kleurpotloodtekenaars. Zo noemt hij ze. Al vanaf de eerste keer dat hij ze zag. En sedert die ene keer is hij gevoelig voor hen geworden. Hij ziet ze vooraleer de anderen ze zien. En zo ook die avond. Hij kende haar al een tijdje. Ook zij had de looks. Hij had er mee samen gewerkt, gelachen en gevierd. Omdat er soms gevierd mag worden. …
  • Flitsen
    Flitsen. Dat doet ze. Flitsen. Dat doen sommige mensen. Ze flitsen door onze gedachten. Onverwacht. Zonder ogenschijnlijke oorzaak. Die is er natuurlijk altijd. Goed verborgen, maar je weet het wel. Dan denk je dat je ze dringend moet contacteren, zoals dat gaat in tijden van netverbondenheid. Maar je doet het niet. Zoals dat postkaartje dat je altijd zal versturen, maar dat niet verzonden geraakt. Ze flitste door zijn gedachten. Al een hele week. En dan plots, een oproep, een vraag. Heel praktisch en banaal. “Of hij een goed adres wist?”, schreef ze hem. Ze ging op stap. De flits werd een …
  • Forenzen
    Het raam van de trein kijkt naar haar. Ze ziet het niet. Zoals al die andere reizigers kijkt ze niet naar het raam. Ze kijkt er door, ziet het landschap dat aan haar voorbij trekt. Geen koeien in deze tijd van het jaar, ook al horen ze onlosmakelijk bij de sporen. Het raam kijkt naar haar en probeert haar te helpen. Ze merkt het niet. Van een raam verwacht je immers niet dat die jou kan helpen, laat staan zou helpen. En toch doet het raam waar het goed in is. Het reflecteert haar beeltenis. Haar gezicht, weerspiegeld in het raam van de trein. Heel af en toe, als  ze nog eens controleert of ze …
  • Een terras in Grieke…
    Als je in de horeca werkt, dan weet je dat de Zaal zijn eigen leven leidt. De Zaal, dat is die wereld aan de andere kant van de deur, de andere kant van de bar, die plek waar veel meer tafels en stoelen staan dan wat je normaal zou verwachten. Er zijn altijd lege stoelen. En dat moet ook. Want als ze allemaal bezet zijn, kan de Zaal niet ademen. Een lege stoel vertelt een geschiedenis. Wie heeft daar allemaal op gezeten? Een lege stoel toont ook mogelijkheden. Wie zal er nog allemaal op zitten? Wat brengt de toekomst? Een lege stoel zorgt voor zuurstof. En de Zaal, dat kan ook het Terras …
  • Over teddyberen en e…
    Heel voorzichtig neemt ze de teddybeer uit de doos. Stof toont de zonnestralen die door het dakraam vallen. Tijdslijnen die de geschiedenis van de beer verraden. Al die jaren in die doos. Intuïtief gaat haar hand naar het linkeroor dat een beetje afgesabbeld is. Het favoriete plekje dat haar troost bracht bij het grote verdriet in die kleine kinderwereld. Zoals toen ze dacht dat er inbrekers in huis waren. Het was de radiator die tikte omdat hij warm aan het worden was. Sedertdien had ze een argwaan tegenover verwarmingstoestellen. Onbetrouwbare boodschappers die vaak stuk gaan in het midden …
  • Brief van een appelb…
    Dag Meisje, Het is de eerste keer dat ik je schrijf terwijl jij al drie jaar in mijn omgeving vertoeft. Zittend in de schaduw van mijn bladerdak. Wie jou zoekt, vindt je in de vruchten die aan mijn takken hangen. Het zijn er niet zoveel dit jaar. Appelbomen hebben zo hun cycli. En dit is er zo één, een fase waarbij mijn levensenergie zich niet in appels heeft vertaald. Er hangen er maar enkele. Dit betekent niet dat ik niet vol leven zit. Integendeel, dit jaar wordt de boom in mij sterker. De vruchten komen later. Zo kijk ik ook naar jou en zie ik je sterker worden onder mijn boom. Geen …
  • De Wolken
    “Hoe weten de wolken dat het zomer is?” Het de vraag die het meisje van acht stelt terwijl ze haar hoofd achterover gooit en naar de hemel kijkt. Ik zeg haar dat ze nekpijn zal krijgen. “Geeft niet”; zegt ze. Lijf en leden worden niet gespaard in de zoektocht naar ultieme kennis. Dat weet elke wetenschapper. En ook mijn dochter. “En?”, herhaalt ze, “hoe weten de wolken welk seizoen het is?”. Mijn afleidingsmanoeuvre over medische risico’s heeft haar niet van de wijs gebracht. “Wat bedoel je?”, is het enige wat ik kan bedenken om mezelf wat meer tijd te geven. “Nu is het zomer en die wolken …
  • Aquarel
    Haar woorden liggen verspreid in haar zinnen zoals het pigment in een aquareltekening. Kleuren verspreid in water. Woorden, uitgestrooid in zinnen die tijd nemen om zich te vormen. Zinnen die aarzelend een verhaal worden zoals water verf probeert te zijn. Ze spreekt niet traag. Misschien is het bedachtzaam, hoewel hij haar niet verdenk om zeer strategisch te kiezen wat ze zegt om zo maximaal het effect te bereiken van wat ze in gedachten had. Ze neemt gewoon haar tijd. En dat zijn we niet gewoon. We willen meestal tijd winnen. Zij niet. Ze neemt tijd. Ze spreekt in aquarel. En zoals de …
  • De toekomst van de a…
    Het duurt nu al drie weken vooraleer ik een letter op papier krijg. Ik zit op mijn jaarlijkse afspraak bij mijn appelboom (voor wie nieuw is bij deze verhalen, je vindt de eerste twee verhalen over de appelboom op mijn website www.jenspas.be). Woorden ontbreken. Taal is onmachtig omdat een gevoel nu eenmaal niet met zinnen te beschrijven is. Het zijn er ondertussen twee geworden, die appelbomen. Twee appelbomen en de jongste kreunt onder haar vruchten. Veel te vlug groot geworden. Veel te vlug vruchtbaar. De stam kraakt en moet ondersteund worden. Het lijkt een illustratie van onze …
  • Naar bomen kan je be…
    Op het kastje staan twee foto’s. Twee oude mannen kijken me aan. Dat doen ze al sedert 1972. Toen keek de jongste voor de laatste keer. Sindsdien kijkt hij me onbewogen toe. De andere foto is minstens twintig jaar ouder en kijkt dus al meer dan zestig jaar voor zich uit. Hij kijkt over zijn schouder, geposeerd, filmstergewijs. En zoals bij filmsterren wordt hij hierdoor minder benaderbaar. De andere kijkt met de deemoed die hem kenmerkte. Het zijn mijn grootvaders en ik heb slechts één gekend tijdens mijn eerste zes levensjaren. Sindsdien ben ik grootvaderloos. Is het omdat ze er niet zijn, …
  • Prima Vista
    Je hebt die avond zo fijn met mij gesproken, dat alle bloemen zich begonnen te tooien. Plots werden we verliefd en zijn ze ontloken (EV). We hadden elkaar nog nooit ontmoet maar vonden elkaar moeiteloos op dat zonovergoten terras. Niet dat dit een teken was van de voorspoed die onze relatie zou kenmerken. Het is heel normaal dat je iemand opmerkt die aarzelend maar toch reikhalzend zit te kijken naar elke nieuwkomer die het terras betreedt, zeker als die nieuwkomer zelf op zoek is naar een onbekende. Een blind date dus, hoewel de naam de lading helemaal niet dekt. Bij de ontmoeting met een …
  • Heldere uren
    “Wie oud wordt, denkt dat de heldere uren zullen afnemen. Dat het geheugen gaten zal vertonen, die steeds groter worden, zoals de ladders in een kous. Op den duur is de kous verdwenen. Wie oud wordt, probeert kousen te stoppen. Lost kruiswoordraadsels op en gaat overbodige cursussen volgen. De hersenen zijn een spier en die moet getraind worden. Geheugen en hersenen worden vaak verward. Bewustzijn zit niet alleen in het hoofd. Het zit in ons ganse lichaam. Elke fotograaf weet dat de mooiste foto’s genomen worden in de vroege ochtend of vroege avond. Helder licht verhindert het zien van …
  • Tijd
    De klok in de keuken is gisteren stilgevallen. Een keukenklok die stilvalt, valt op. Hij is immer de dirigent van het leven dat zich in huis afspeelt. Hij valt temeer op, omdat het zo’n opzichtig groot exemplaar uit de Zweedse meubelwinkel van ons allemaal is. Te groot voor de muur waarop hij hangt. Maar we zijn graag mee met onze tijd. Sedert twee dagen leven we zonder tik, zonder tak. Tegelijkertijd met het stilvallen van de klok, is ook het leven wat stiller gevallen. Minder gejaag, minder gehaast, minder frustratie omwille van die beperking van zestig seconden in een minuut. De wereld …
  • Appelboom
    Ook al heeft de zomer het moeilijk om afscheid te nemen van mijn tuin, de natuur laat zich niet dicteren. Ze volgt haar eigen ritme, het ritme van de seizoenen. Achteraan begint de kastanje reeds zijn eerste bladeren af te schudden. De kerselaar zal binnenkort volgen. Ook in de tuin staat een kleine appelboom voor wie de herfst al enige tijd begonnen is. Het boompje is ziek en verliest zijn kracht. De appels zijn niet de vruchten geworden die het in gedachten had. Niet alle plannen worden gerealiseerd, zelfs deze van de natuur niet. Het lijkt zo fout. Bomen die niet doorgroeien. Het is zoals …
  • Hello Kitty
    Ze lopen hand in hand onder de schaarse stralen die de zon deze zomer aanbiedt. Rechts van hen appartementsgebouwen, zes hoog. Links van hen de Noordzee met een door boeien, windturbines en containerschepen verstoorde weidsheid. Ze wandelen oostwaarts anders kon de zee niet aan hun linkerkant liggen. Aan bakboord. Van achteren te zien schat ik ze tussen de vijvenzeventig en de tachtig jaar oud. Zonder wandelstok of rollator. Ik volg ze al enige tijd, niet bewust maar toevallig. Ik moet ook naar het oosten, of eerder naar het midden-oosten. Daar staat mijn fiets. Halverwege de dijk, nabij het …
  • Identiteit
    Dit verhaaltje is gebaseerd op een mening. Sarah en Pippa spelen in de tuin van Pippa. De tuin van Pippa is een heel leuke tuin om in te spelen. Er staan veel bomen en de struiken zijn groot en groeien door elkaar. Je kan je verstoppen op heel veel plekken. Veel meer dan in de tuin van Sarah. Daar snoeit papa alle haagjes kort en netjes. En kan je dus gemakkelijk zien waar iemand zit. Maar de tuin van Pippa is een wilde tuin. Diep achter de bomen hebben Sarah en Pippa een huis gemaakt. Enkele takken vormen de muren en boven hun hoofd hebben ze een oud deken gehangen die de mama van Pippa hen …
  • Longitude
    Dit verhaaltje is gebaseerd op een mening. Sarah en Kareltje speelden samen voor de deur van het huis van Sarah op straat. In de zon. Je kon op de straat voor de deur van Sarah spelen, want in die straat mochten geen auto’s rijden. Kareltje kwam dus vaak in de straat van Sarah spelen. Hij reed er heel hard met zijn go-cart. Hij was de beste racer van de straat, zo beweerde hij. Hij was ook de enige met een go-cart. Maar hij kon het echt heel goed. Hij had zelfs een helm. Die had hij gewonnen op de kermis. En hij had stevige gordels aan zijn zetel. Die had hij zelf gemaakt met de oude dassen …
  • Slap koord
    Dit verhaaltje is gebaseerd op een mening. Sarah begreep het niet. De juf had gezegd dat ze vandaag mochten spelen zoals ze zelf wilden. En gisteren was de juf nochtans heel boos geweest. Gisteren had de zesde klas het gedurfd om te trappen tegen de Gele Bal en dan nog aan de rechterkant van de speelplaats. De Gele Bal was de bal voor de handen en daarmee mocht je enkel mee gooien en alleen aan de linkerkant van de speelplaats. De Rode Bal was de bal voor de voeten, en daarmee mocht je alleen trappen, niet gooien, en enkel aan de rechterkant van de speelplaats. Dat waren de regels. Die waren …
  • Kindervoeten
    Dit verhaaltje is gebaseerd op een mening. Sarah zit boos in een hoek op de speelplaats. De handen gekruist voor haar buik. Boven haar anders zo blije ogen, een diepe frons. Ze is boos op Kareltje. Kareltje is nochtans haar vriend. Al sedert de eerste kleutertuin. Ze zaten samen aan dezelfde tafel. De rode. Zij waren de vrienden van de rode tafel, samen met nog een ander meisje, Pippa. En nu had Kareltje gezegd dat Sarah toch niet zo echt tot de groep behoorde als hijzelf en Pippa. De papa van Sarah was immers niet geboren in het dorp waar Sarah en Kareltje woonden. De papa van Sarah was …
  • De gele ballon
    Geconcentreerd speurt ze elk plaatje zeer nauwgezet af, zoekend naar een gele ballon. In overvolle tekeningen zit hij diep verstopt. Op elke pagina van het boek is er een ballon aanwezig. Het lezen van dit boek, is de zoektocht naar de ballon. En zoals dat gaat met tochten, is het de weg naar het doel die het zo boeiend maakt. Haar ogen zweven over de tekeningen. Ze ontdekt dat de vele personages in de tekeningen ook allemaal een verhaal hebben dat duidelijker wordt naarmate je steeds verder bladert en zoekt. Ze kirt het uit als ze uiteindelijk het ronde gele ding gevonden heeft. Ze slaat het …