Posts Tagged ‘werknemers’

Ik hoor kersverse ministers vandaag zeggen dat we langer moeten werken. Dat bedrijven meer moeten investeren in hun werknemers. Om ze zo langer aan het werk te kunnen houden door hen, in functie van hun leeftijd, een aangepaste job te kunnen aanbieden. “We zullen ondernemingen verplichten om meer te investeren in hun mensen”, hoor ik een beleidsverantwoordelijke zeggen.

Dit discours is het onze. Wij zijn al meer dan tien jaar met dit vraagstuk bezig. Hoe je organisaties kan overtuigen om de talenten van hun medewerkers – wij spreken liever over medewerkers dan werknemers – echt ten volle te laten ontplooien. Er is één ervaring die ik dan ook zeer graag met u deel: het verplichten van het investeren in meer vorming voor de medewerkers werkt niet en is zelfs niet wenselijk.

Om te beginnen worden ondernemingen niet graag tot iets verplicht. Niemand trouwens. Een verplichting leidt in eerste instantie tot een oppositie, een gevecht. In de sociale en fiscale arena ziet dit gevecht er eerder uit als een achtervolging, waarbij de werkgever, ik noem hem even Jerry, hij die de economie probeert te maken, vooruit holt en zoekt naar de poortjes om de verplichting te omzeilen, achtervolgd door een overheid, die zoals de kat Tom, overal tegenaan botst en doorgaans het onderspit delft.

Als verplichtingen niet helpen, dan probeert men te stimuleren door fiscale gunsten te verzinnen. Deze werken wel, tenminste, vele ondernemingen slagen erin om het fiscale voordeel binnen te rijven, maar het verhoopte effect op, in dit geval, de opleiding van medewerkers, is er vaak niet. Immers, Jerry zoekt naar dezelfde poortjes, dit keer niet om te ontsnappen, maar wel om bij de begeerde pasteitjes te komen.

Investeren in medewerkers vraagt om overtuiging. De overtuiging dat je als onderneming de verantwoordelijkheid hebt om je medewerkers te helpen bij hun ontplooiing. Ik verklaar me nader. In medewerkers investeer je niet. In mensen investeer je niet. Het getuigt van een zeer beperkte visie op de samenleving om je medemens als een investeringsgoed te zien, waar je iets aan geeft, in de veronderstelling er iets voor terug te krijgen.  Het is één van de denkfouten die we maken in een arbeidsrelatie. Net omdat we een verloning toekennen aan een medewerker om er de uitvoering van een taak voor terug te krijgen, denken we dat die medewerker een transformator is die geld omzet in een product en na verkoop hiervan, in meer geld. Dat is zo voor die transactie. Maar een arbeidsrelatie is veel meer dan een afspraak over werk en loon. Een arbeidsrelatie is wat het woord zegt. Het is een relatie die zich ontwikkelt naarmate men samenwerkt. Ze begint bij het uitvoeren van een taak en evolueert naar een samenspel waarin de mens, zijn ervaring, zijn appreciatie en zijn gevoel meespelen. En daarin investeer je niet. Een relatie koester je. Wie vandaag in zijn kinderen en/of partner via quality time investeert, weet wat ik bedoel. Dat is je reinste onzin, waarmee je geen menselijke relaties met bouwt. Je gelooft in je kinderen, in je partner en je voelt je bezorgd en verantwoordelijk voor jouw aandeel in die complexe relatie. Wie zich niet verantwoordelijk voelt, ziet zijn relatie naar de haaien gaan.

Het komt er dus op aan om verantwoordelijkheidszin te ontwikkelen. Misschien zelfs een nieuw bewustzijn over zaken doen. Het bewustzijn dat, zelfs een economische context, echt veel meer is dan de centen waarmee we deze uitdrukken.

Uit ervaring kan ik zeggen dat bij die klanten, die overtuigd waren van de menselijk waarde van hun medewerkers, het werkt. Daar lijken de jobs voor arbeidsevolutie precies voor het grijpen te liggen. Bij alle anderen, die in hun mensen investeren, vaak via mooie affiches en slogans, werkt het niet, integendeel.

Mooi artikel van Jantine Wijtsma op Management Site over het verschil tussen tevredenheid van werknemers en betrokkenheid van werknemers.

Kortom, tevredenheid kan een houding betekenen van ‘ik vind het allemaal wel best’. En die staat haaks op productiviteit. Van de Nederlandse medewerkers heeft 22% een ‘verstandshuwelijk’ met zijn werkgever. (‘ik ben tevreden en ik houd het zo wel uit’) in plaats van ‘echte liefde’.
Een betere indicator zou dus ‘betrokkenheid’ (commitment) zijn.

Voldoende reden dus om het “ouderwetse” medewerkerstevredenheidsonderzoek om te buigen naar medewerkersbetrokkenheidsonderzoek! Want…….wie houdt er nu niet van echte liefde ?!!

Lees het artikel.