2011 was voor ons een jaar waarin we terugblikten op 10 jaar werken rond Innovatie. Om de volgende 10 jaar in te gaan, hebben we al onze workshops van de afgelopen 10 jaar grondig doorgelicht. Resultaat is dat we nu een up-to-date Innovatie-seminarie uitgewerkt hebben met daarin zowel de klassieke technieken alsook de nieuwste inzichten over innovatie en creativiteit.

Zoals u van ons mag verwachten, borgen we opnieuw onze kwaliteit door inhoudelijk te steunen op degelijk en bewezen onderzoek en door in onze afwerking de perfectie na te streven.

Een kort overzicht van de inhoud van dit Innovatie-seminarie:

• Innovatie: vernieuwen maar met waardecreatie.
Een inleiding
• Passie & Geloven
Hoe managementmethodes op innovatie moeten afgestemd worden
• Strategisch Innoveren
Bewezen denkmodellen om systematisch op strategisch niveau te innoveren bv Blue Ocean Strategy
• Praktische Innovatie
Een bloemlezing uit de rijke bibliotheek aan creativiteits- en brainstormingtechnieken
• Open Innovatie & Samenwerken
Open samenwerking tussen collega’s, klanten, leveranciers op basis van vertrouwen

Praktisch

Duur: een halve dag (2 blokken van 1,5u en een pauze tussenin).
Voor geïnteresseerden die dieper willen ingaan op deze materie is dit seminarie ook beschikbaar als een Masterclass van 2 volledige dagen (4 modules van elk 3 u, in overleg naar wens te plannen).

Aantal deelnemers: onbeperkt (adviesgrootte: 10 – 20 deelnemers)

Het seminarie bevat een grondige uiteenzetting van de aangebrachte theorieën, vele voorbeelden en oefeningen. We bieden onze opleidingen ook in 2012 nog steeds inhouse en volledig op maat van uw bedrijf aan.

Graag meer informatie? Contacteer ons op linda@jenspas.be.

Spread is Engels voor spreidstand (deze tussen die rentes). Ik observeer evenwel ook een andere spread. Een retorische spread, tussen wat gezagdragers zeggen en wat er van hen verwacht wordt. En ook hier is een grote spread omgekeerd evenredig met het vertrouwen in deze gezagsdrager.

Ik kijk op de televisie naar twee reportages van het programma Volt op Eén. De ene reportage gaat over de toegankelijkheid van lijnbussen bij De Lijn voor rolstoelgebruikers. De andere reportage gaat over de wijze waarop de Oostendse politie omgaat met illegalen (mensen zonder legale papieren is zorgvuldiger geformuleerd). In beide reportages worden de respectievelijke gezagsdragers, de directeur van De Lijn en de korpschef van de Oostendse politie geconfronteerd met reportages die de verontwaardiging van de kijker oproepen omdat ze in beide gevallen de problemen in beide dossiers zeer treffend in beeld brengen. Waarop de moderator van het debat naar hun reactie vraagt. En zoals dat doorgaans gaat in hedendaagse reportages, probeert men toch een enigszins scherpe reactie te ontlokken aan de gesprekspartners. Pas dan wordt de kijker immers aandachtig.

Ik merk dat beide verantwoordelijken zorgvuldig hun woorden wikken en wegen. Ze hebben zich duidelijk voorbereid op een confronterend interview of zijn hier ondertussen gewoonweg zelfs in gemediatrained. Zowel de Lijn-directeur als de Politiebaas waken erover dat ze duidelijk maken dat ze de problematiek kennen en begrijpen maar tegelijkertijd riposteren ze de implicerende aanval als zouden hun respectievelijke diensten slecht werk leveren. Ja, er zijn problemen, maar dat willen we niet echt gezegd hebben. Trouwens, het beeldmateriaal is te tendentieus, de verontwaardiging toch een beetje misplaatst is de boodschap. Waarbij de kijker vooral een gevoel van minimalisatie van het probleem hoort. Een spread dus. En hoe harder men probeert deze tegenstellende boodschap te verduidelijken hoe groter de spread wordt. Het is een fenomeen dat ik opmerk in de meeste debatten, confrontaties van directeurs, politici, chefs overal te lande met hun klanten, burgers, medewerkers.

De werkelijkheid kan nochtans eenvoudig toegelicht worden. Zowel bij de Lijn, als bij de Oostendse politie, alsook bij al die bedrijven waar al die leidinggevenden werken, zijn de meeste mensen van goede wil en zijn de meeste mensen even verontwaardigd als u en ik bij het bekijken van dergelijke reportages omdat die goede wil zich niet altijd vertaalt in goede acties. Waarom zegt een gezagdrager dan niet gewoon: Ja, dit is een probleem en we hebben dit, zo toont de reportage, nog niet adequaat onder controle ook al ben ik overtuigd dat mijn medewerkers doorgaans het meest juiste en beste hebben proberen te doen in de gegeven omstandigheden. Enkele anomalieën, ontspoorde situaties niet te na gesproken. Duidelijk erkennen wat de feiten zijn, verantwoordelijkheid opnemen als vertegenwoordiger van je organisatie en medewerkers zelfs ondersteunen tijdens dergelijke confrontatie, zij treffen immers geen eindverantwoordelijkheid in dergelijk debat, zodat het werk in de toekomst nog beter kan gedaan worden.

Geen retorische spread dus, en wellicht minder spraakmakende televisie … Alhoewel, ik herinner me een reportage van enkele jaren geleden, in Reyers Laat dacht ik, waar ik, na een zeer genuanceerde interventie van één van de gesprekspartners aan de tafel bij Lieven, op de blogwebsite van het programma achteraf veel lof kon lezen voor zowel de betrokken spreker als voor het programma in haar geheel. Daarenboven viel de commentaarzone bij Reyers Laat toen zo hard op omwille van de beschaafde taal en de nuancering van de kijker. Zo zie je maar dat je die spread wel kan vermijden. En dat is toch goed nieuws.

Veel leesplezier.

Lees de nieuwsbrief.

Enkele mooie voorbeelden over hoe we, dikwijls onbewust, handelen vanuit vertrouwen of, jammer genoeg, in meer gevallen vanuit wantrouwen.

Als we in onze organisaties bewust zouden kiezen om meer te werken vanuit vertrouwen dan zou de bedrijfswereld zeker een stukje mooier worden.

Lees het artikel.

Vandaag staken de treinen, binnenkort de werknemers bij GM. Eerder staakten de luchtverkeersleiders en in Frankrijk en Griekenland, het hele land. Diegenen die staken zijn ontevreden en vinden enkel nog een uitweg door demonstratief het werk neer te leggen en te zeggen dat het zo niet verder kan. Nu is een staking geen nieuw fenomeen, maar wel treft het mij dat in een tijd waarin we hebben geleerd om kwaliteit en productiviteit in te voeren in onze fabrieken, waar we optimale bedrijfsprocessen hebben leren uitschrijven, waar sociale bescherming werd uitgevonden, waar iedereen steeds verder bijgeschoold of omgeschoold kan worden, waar we computers hebben ingeschakeld om de stand van zaken van ons bedrijf permanent en real-time in het oog te houden, we op vlak van overleg weinig vooruitgang hebben geboekt. Enkele decennia geleden hebben we beslist dat alle betrokkenen van een discussie een stem moeten hebben, en hiervoor werden ondernemingsraden, oudercomités, belangengroepen en federaties voor in het leven geroepen. Nu zit iedereen rond de tafel en hebben we alle instrumenten in de aanslag om te overleggen. Maar er gebeurt niets. Het overleg lost de problemen niet op en dan gaan we staken. Dat deden we eind negentiende eeuw al en dat doen we nog steeds.

Dat klopt niet. Het getuigt niet van die ontwikkelde maatschappij als we, in geval van onenigheid, gewoon koppig ons hoofd afwenden en een samenwerking, die hoedanook zal moeten hervat worden, stilleggen.

Mag er dan niet meer gestaakt worden? Neen, maar het zou een instrument van de laatste kans moeten zijn en niets meer.  Moeten we dan beter leren onderhandelen? Hebben we die vaardigheid nog onvoldoende getraind? Neen, ook niet. Meer nog, ik hou niet van onderhandelen.

Ik spreek liever over “overleggen”. Onderhandelen impliceert marchanderen, compromissen en deals sluiten. En ook daar geloof ik niet in. Een compromis is immers een resultaat bereiken dat geen van beide partijen wou. Onder-handelen is voor mij eerder handelen “onder” iets…Over-leggen duidt meer op het feit dat je naar een gemeenschappelijke oplossing toe wilt werken. Het is geen taalspelletje. Overleggen vraagt bereidwilligheid, openheid, constructiviteit. Onderhandelen impliceert sluwheid, handelen met goed voorbedachte rade.

Mijn vak is die van het overleg. Ik bemiddel, niet om te onderhandelen, wel om te overleggen. Hierbij volg ik drie stappen:

• Ik zoek naar wat ik ankerpunten van vertrouwen noem, bij beide partijen, om hier het overleg op te baseren, want zonder vertrouwen of bereidwilligheid, geen overleg. Die probeer ik te benoemen. Meer niet.
• Daarna structureer ik de discussie, gewoon parafraseren en synthese brengen. Vaak is dit voldoende om een overleg een kans op succes te geven.
• Ik zoek niet alleen naar feiten of logica, maar ook naar gevoel, subjectiviteit en vooroordelen. Ook deze benoem en structureer ik. Het niet-gezegde wordt zo uit de lucht gehaald.

De rest doen de partijen. Soms zit ik erbij en kijk er naar. Zoals bij die twee beren. Dat was ook een wonder.

Dit is de titel van een mooi verhaal geschreven door Herman van Hove over hoe Toon Hermans omging met samenwerkingsrelaties.  Vertrouwen was ook voor hem de sleutel.

Het artikel verscheen in Weet ik feel, een nieuwsbrief voor vrienden en fans over het leven en werk van Toon Hermans. Het artikel van Herman vind je in deze nieuwsbrief.

Beste Jens,
De fluogordel welke u had besteld dd 1/12 is binnen gekomen en ligt opzij voor u. Geeft u mij een seintje als u dit bericht heeft gelezen aub ?

Met vriendelijke groet,
Piet

Op zich lijkt deze mail in niets bijzonder, ware het niet dat mijn aandacht getrokken werd door het voorlaatste zinnetje: “Geeft u mij een seintje als u dit bericht heeft gelezen aub ?” De meesten onder u, en wellicht Piet ook, weten dat je in de meeste E-mailprogramma’s een optie kunt aanvinken waarmee je automatisch een bericht kunt ontvangen als de bestemmeling je mail heeft gelezen. De “automatische ontvangstbevestiging”. Maar wellicht hebben de meesten onder u, zoals ik en wellicht ook Piet, een onbehaaglijk gevoel als hun pc rapporteert dat de afzender een “leesbevestiging” heeft gevraagd en dat, als ik ze niet tegenhoud, er dus automatisch een bericht zal vertrekken in omgekeerde richting. Een onbehagelijk gevoel. Een gevoel van wantrouwen.Helemaal niet met het zinnetje van Piet. Integendeel. Ik apprecieer zijn vraag omdat hij afwijkt van die wantrouwige automaat. Ik begrijp ook zijn vraag, want het zal je als verkoper maar overkomen dat je je klanten een dienst wilt bewijzen, maar dat ze nooit om hun besteld product komen. Daar zit je dan met al die gele fluorgordels.

Door de wijze waarop Piet mij mailt, ervaar ik een persoonlijke aanpak, ook al is het via e-mail. Door zijn aanpak voel ik zelfs een stukje meer verantwoordelijkheid om niet nodeloos lang te wachten om mijn bestelling op te halen. Immers, als je gerespecteerd wordt, toon je ook sneller respect. Allemaal door dat ene zinnetje: “Geeft u mij een seintje als u dit bericht heeft gelezen aub ?”.

Het is een voorbeeld van hoe de moderne technologie, gewoon door de wijze van gebruik, op een mensvriendelijke of onmenselijke wijze kan worden ingezet.

Ps.: Ik vermeld er graag bij dat dergelijke fijne mensen werken in de motorshop RAD in Drongen, nabij Gent.