Ik werk meer dan tien jaar met CEO’s en directeurs. Ik probeer hen te adviseren om te geloven in de kracht van hun mensen. Mensen die meer zijn dan Human Resources, maar mensen die met hart en ziel voor de onderneming willen gaan. Ik ken het dossier Bekaert niet en ik ken dhr. De Graeve niet persoonlijk vanuit een samenwerking (anders zou ik trouwens dit artikel niet kunnen schrijven). Maar ik heb ondertussen voldoende ervaring om een indruk op te maken over iemand door zijn gedrag, zijn taal, zijn woordkeuze, zijn blik te observeren. Wat ik las in de antwoorden van dhr. De Graeve was ernst, bezorgdheid, verantwoordelijkheid. Verdiepende vragen leken mij dan ook meer gepast. Ik vond het persoonlijk zelfs moedig om bij aanvang van het overleg over de herstructurering, dat nu nog moet starten, naar de studio te komen. Het leek me dan ook een verstandige manier om ook langs deze weg te spreken met de meekijkende Bekaertmedewerker. HD beeld en geluid zijn immers veel rijker dan een memo op de prikborden. Jammer dat het medium dit niet hielp gebeuren.

Niettemin is deze tekst geen aanklacht tegen Terzake, dat is nu niet relevant. Belangrijker is uit te kijken naar wat nu volgt. Ik hoop dat deze grote herstructurering een voorbeeld mag zijn van hoe het wel kan. Of de aangekondigde intentie van de directie nu de juiste is of niet, laat ik hier in het midden. Maar op basis van wat ik zag, leef ik in de verwachting dat een ernstig management ook ernstige medewerkers heeft, en even ernstige vakbondsafgevaardigden. Ik durf veronderstellen dat hier misschien wel mature relaties liggen tussen vakbonden en directie en dat ze samen de best mogelijke oplossing zullen vinden. Mature relaties, waarin niet alleen plaats is voor de objectieve cijfers, maar ook voor het subjectief gevoel van machteloosheid en verdriet in dit debat. Aan alle betrokkenen, goede moed in het vinden van rechtvaardige besluiten.

Ontvang je graag onze gedachten in je mailbox? Stuur dan een e-mail naar Linda.